ذهن پژوهشگر خود به خود می اندیشد

ذهن پژوهشگر خود به خود می اندیشد

انسان‌ پژوهشگر باید از كلام‌ خویش‌ به‌خوبی‌ استفاده‌ كند. او باید به‌ خاطر بسپارد كه‌ گفت‌وگوها زمینه‌ساز دانسته‌ها و تجربیات‌ هستند و او باید خود را از شر گفت‌وگوهای‌ بی‌ثمر و بی‌فایده‌ رها كند. انسان‌ پژوهشگر علاقه‌ فراوانی‌ به‌ ثبت‌ تجربیات‌ خویش‌ دارد و در هر فرصتی‌ می‌نویسد و سعی‌ می‌كند از طریق‌ نوشتن‌ تفكر كند و حتی‌ گاهی‌ اوقات‌ پاسخ‌ سؤالات‌ خویش‌ را بیابد. السلی‌ رابینسون‌ می‌گوید: «بزرگ‌ترین‌ بیم‌ بشر از تغییر است‌، مردم‌ از افكار جدید، عادت‌های‌ جدید، محیط‌ جدید و روش‌ جدید می‌ترسند، غافل‌ از آنكه‌ اساس‌ زندگی‌ تغییر و تنوع‌ است‌ وزندگی‌ بدون‌ آن‌ قابل‌دوام‌ نیست‌، تنها راه‌ زندگی‌ بهتر و طولانی‌تر آمادگی‌ شما برای‌ قبول‌ تغییر و عمل‌ كردن‌ برای‌ تحول‌های‌ بزرگ‌ است‌ پس‌ خودتان‌ را عوض‌ كنید.» از تغییرات‌ زمانه‌ نمی‌توان‌ فرار كرد، بلكه‌ باید به‌ مدد مغز و اندیشه‌، تغییرات‌ را در جهتی‌ قرارداد كه‌ سبب‌ سعادتمندی‌ انسان‌ها شود و این‌ تغییرات‌ نیازمند انسان‌های‌ پژوهشگر است‌ و به‌ گفته‌ سقراط‌: «جهان‌ بدون‌ تحقیق‌ و تفحص درخور زیستن‌ نیست‌.» بدون‌ شك‌ اگر انسان‌ پژوهشگر به‌ مرحله‌ تعالی‌ خویش‌ برسد، به‌ گفته‌ «لامارتین‌» كه‌ می‌گوید: «افكار افراد متفكر خودبه‌خود می‌اندیشد»، انسان‌ پژوهشگر نیز خود به‌ تفكر تبدیل‌ می‌شود، انسانی‌ كه‌ برای‌ جامعه‌ خویش‌ گوهری‌ است‌ گران‌بها.

 

بدون نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *