اخلاق در پژوهشگری، مجموعه‌ای از اصول و ارزش‌هاست که راهنمای رفتار و تصمیم‌گیری محققان در تمامی مراحل یک تحقیق علمی، از طراحی و اجرا تا انتشار نتایج، است. این اصول فراتر از قوانین رسمی بوده و بر مبنای صداقت، مسئولیت‌پذیری، احترام به حقوق دیگران و شفافیت بنا شده‌اند. رعایت اخلاق در پژوهش نه تنها به اعتبار و صحت یافته‌های علمی کمک می‌کند، بلکه به ایجاد اعتماد در جامعه علمی و عمومی نیز منجر می‌شود. مسائلی مانند سرقت ادبی (Plagiarism)، جعل و تحریف داده‌ها، و عدم رعایت حقوق شرکت‌کنندگان در تحقیق، نمونه‌هایی از تخلفات اخلاقی هستند که می‌توانند به اعتبار یک محقق و نتایج کارش آسیب جدی وارد کنند. بنابراین، تربیت پژوهشگران متعهد به اصول اخلاقی، یک اولویت حیاتی برای هر نظام دانشگاهی و پژوهشی است. یکی از مهم‌ترین ابعاد اخلاق در پژوهش، احترام به حقوق شرکت‌کنندگان است. این اصل شامل دریافت رضایت آگاهانه، حفظ حریم خصوصی، و اطمینان از عدم آسیب رساندن (جسمی یا روانی) به افراد مورد مطالعه است. در تحقیقاتی که با انسان‌ها سروکار دارند، پژوهشگر موظف است تمام اطلاعات مربوط به تحقیق، از جمله اهداف، رویه‌ها، خطرات و مزایای احتمالی را به طور کامل و شفاف به شرکت‌کنندگان ارائه دهد تا آنها بتوانند تصمیمی آگاهانه بگیرند. همچنین، محقق باید متعهد به حفظ محرمانگی اطلاعات شخصی شرکت‌کنندگان باشد و از افشای هرگونه داده‌ای که می‌تواند هویت آنها را فاش کند، خودداری نماید. این تعهدات اخلاقی، بنیان اعتماد میان پژوهشگر و جامعه را شکل می‌دهند. علاوه بر این، انتشار نتایج پژوهش نیز دارای اصول اخلاقی مشخصی است. پژوهشگران باید نتایج کار خود را به صورت کامل و صادقانه گزارش دهند، حتی اگر نتایج با فرضیه‌های اولیه آنها همخوانی نداشته باشد. تحریف یا پنهان کردن داده‌ها به منظور رسیدن به نتایج دلخواه، یک تخلف بزرگ اخلاقی است که می‌تواند منجر به انتشار اطلاعات نادرست و گمراه‌کننده شود. همچنین، مسئله انتساب (Attribution) و نویسندگی (Authorship) نیز اهمیت بالایی دارد. تمامی افرادی که سهم قابل توجهی در یک تحقیق داشته‌اند باید به عنوان نویسنده معرفی شوند و به کسانی که به صورت غیرمستقیم کمک کرده‌اند (مانند ارائه دهنده منابع مالی)، نیز باید اعتبار داده شود. رعایت این اصول، به تضمین عدالت و شفافیت در فرآیند انتشار علمی کمک می‌کند و به پیشرفت سالم دانش منجر می‌شود.